آن عــــطر به خون آمـــده در دامنه ی دشت (۲۱۵)

کـــــوتاه نوشـــــتند، بریـــــدند ســـــرش را

با کینــــــه دریــــدند زبان و جگــــــــرش را

 

زد تیـــــــغ ابــــــوجهل بر آن لب که نخواند

چه چه به لبش نغمه ی مــــــرغ سحـرش را

 

از قاصدک غـــــــرق به خونـــابه بگــــــیرید

یا نم نم بـــــاران که چکیـــــده خبــــرش را

 

آن عــــطر به خون آمـــده در دامنه ی دشت

آن شــیشه ی عطـــری که شکستند درش را

 

آن شعــــــله ی تابنــــده ی از دست نــــداده

بعد از هــــمه ی دوز و کلـــــک ها اثـرش را

 

مرغی که خدا خواست، شود چلچله هرچند

پرپـــــــــر بکند ســـــــنگدلی بال و پرش را

 

 

۱۳۹۵/۰۷/۱۸

 

#علی_نیاکوئی_لنگرودی 

@Ali_niakooee_langroodi

در شعله ی آتش خبری نیست به جز سوز (214)

ای بی خبر ساده دل ای قلب بدآموز
بازیچه ی هر انجمن و شمع شب افروز

پروانه شدی غرّه به رقصیدن با شمع
در شعله ی آتش خبری نیست به جز سوز

از شور شب عشق نزن طعنه به فردا
باید که ببینی پر پر سوخته را روز

برخیز و برو آتش خودسوز رها کن
گیرم که گذشت از کف تو فرصت امروز

پرواز کن از شمع به خورشید که آنجا
شد هر که پر پرزدنش سوخته، پیروز


علی نیاکوئی لنگرودی
۱۳۹۵/۰۷/۰۲
تهران