به خدا این "من دیوانه" همانم بانو...

باز باران زده و دل نگرانم بانو
می برد خاطره ات در خفقانم بانو

باد و باران و دل ابری و یک صورت تر
می زند با غزلی شعله به جانم بانو

من همان قصّه فروش لب شیرین بودم
به خدا این "من دیوانه" همانم بانو

شاعری عاشق و دیوانه اگر یادت هست 
عاشق پاپتی دختر خانم بانو

رفتی و رفتنت آتش به دل من زد و بعد
همه جا حرف تو شد ورد زبانم بانو

مانده ام پای همه خاطره ها چشم براه
تو بگو تا بروم یا که بمانم بانو

یک صدا..یک کلمه.. آه بکش.. داد بزن
ساکتی حرف بزن تا که بدانم بانو

من که دل تنگم و پاییز خودم می دانم
برگ در ولوله ی دست خزانم بانو

لابه لای غزلم با تو گرفتار منم
می روم با دل پر از تو بخوانم بانو

علی نیاکوئی لنگرودی
۱۳۹۴/۰۷/۱۸
تهران

ای شعر ناسروده کجا مانده ای کجا

رفتی چه بی بهانه و سرد از کنار من
پاییز شد دوباره شکوه بهار من

"یادم نمی کنی و ز یادم نمی روی
یادت به خیر یار فراموش کار من" 

حالا کجاست آن همه لاف وفا؟ که باز
بر عشق "ما" نشسته دوباره غبار "من"

شاعر شدم که از تو بگویم غزل ولی
بدرود آخرین تو شد یادگار من

افسرده مانده ام به امید طلوع صبح
شاید شبی سحر بشود انتظار من

باید که از حصار زمانه گذر کنم
تا پر کند زمین و زمان را شعار من

چون آتشی زبانه کشد سوز عاشقی
آتش کشد به جان سکوتت شرار من

ای شعر ناسروده کجا مانده ای کجا
که می چکد غزل به دل بی قرار من

علی نیاکوئی لنگرودی
۱۳۹۴/۰۷/۰۹
تهران

 

تعبیر دل انگیز دل و یک بغل آغوش..

آن بوسه ی آخر که گرفتم اثرش هست
بر روی لبم طعم غلیظ شکرش هست

تعبیر دل انگیز دل و یک بغل آغوش
در قهوه ی قاجاری چشم قجرش هست

خندید و غزل ریخت از آن خنده زیباش
با خنده غزل گفتن و کشتن نظرش هست
 
من عاشق خونین دل و او ظالم و افسوس
درگیر فقط.. شاید و امّا اگرش هست

آشفته ی چشمش شده ام داده ام از دست
آرام و قرارم به خدا تا شررش هست

او شاعره ی پنجه توانای هنرمند 
رنجاندن این شاعر عاشق هنرش هست

علی نیاکوئی لنگرودی
۱۳۹۴/۰۶/۲۹
تهران

و چکه چکه می چکم غزل فقط برای تو...

هجوم خاطرات تو به عمق لحظه های من
میان گریه گفتن خدا خدا خدای من

مرا شکسته بی صدا از آشیانه رفتنت 
کبوتر نگاه تو پریده از هوای من

غزل غزل دویده ام به اعتماد بودنت
به اعتماد بودنم چه می کنی برای من

منم مریض بوسه ای میان بازوان تو
اگر چه حسرتی شده رسیدن دوای من

شدم غریق آبی نگاه بی کرانه ات
شدی در اوج موج غم خدا و ناخدای من

چه می رسد از این گریز ناگزیر بی هدف
تو و‌ عبور کردن از سوال کو کجای من

نفس نفس بریده ام از این عبور سهمگین
که رفتی و ندیده ای غریو های های من

غزل گرفته بغض من به کنج خاطرات تو 
تو را بهانه می کند غزال تیز پای من

و چکّه چکّه می چکم غزل فقط برای تو
به روی خط کاغذی که می شود دعای من

تو بی بهانه رفته ای منم که زخمه می کشم
به تار شعر کهنه ای که می دهد صدای من

علی نیاکوئی لنگرودی
۱۳۹۴/۰۶/۲۶
تهران

به نامردمان در نبودت ..که ..آه..

سلامی به تــــو می فرستم رفیق

از اعمــاق جان تا که هستم رفیق

 

به تــو یادگــــار صلابت -غــــرور-

به تو جـــاودان نقش رستم رفیق

 

بــــه نامردمان در نبودت که... آه..

به روحت قـــسم دل نبستم رفیق

 

به پاکی هر جرعه می-در فــــراق-

به آن لحظه هایی که مستم رفیق

 

نمی ترسم از اهـــرمن تا که هست

به دامــــان پاک تو دستم رفیــــق

 

به سرسبــزی قامتت -ســـــرو ناز-

که سر خــــم نکرده،شکستم رفیق

 

به کــــوری دشمن اگر سر به زیـــر

نشستم بـــه عزّت نشســـتم رفیق

 

نـــگاه پـــر از حسرتم را -هنـــــوز-

به جا پــــای راه تــــو بستم رفیق

 

علی نیاکوئی لنگرودی
۱۳۹۴/۰۶/۲۲
تهران