کـــــوتاه نوشـــــتند، بریـــــدند ســـــرش را

با کینــــــه دریــــدند زبان و جگــــــــرش را

 

زد تیـــــــغ ابــــــوجهل بر آن لب که نخواند

چه چه به لبش نغمه ی مــــــرغ سحـرش را

 

از قاصدک غـــــــرق به خونـــابه بگــــــیرید

یا نم نم بـــــاران که چکیـــــده خبــــرش را

 

آن عــــطر به خون آمـــده در دامنه ی دشت

آن شــیشه ی عطـــری که شکستند درش را

 

آن شعــــــله ی تابنــــده ی از دست نــــداده

بعد از هــــمه ی دوز و کلـــــک ها اثـرش را

 

مرغی که خدا خواست، شود چلچله هرچند

پرپـــــــــر بکند ســـــــنگدلی بال و پرش را

 

 

۱۳۹۵/۰۷/۱۸

 

#علی_نیاکوئی_لنگرودی 

@Ali_niakooee_langroodi